Blog: Nabijheid in tijden van corona (10)

Donderdag 26 maart

Dankjewel Marieke, dat je ruimte maakt voor een blog vanuit de kring KK ’60. Vanavond zouden we bij elkaar komen, zoals we dat elke maand een keer doen; steeds bij iemand thuis. We zijn een kring van ongeveer 15 mensen.

Vlak voordat het bevel werd uitgevaardigd om vooral thuis te blijven, kwamen we nog met een klein gezelschap bij elkaar om de kerkdienst van 3 mei a.s. voor te bereiden. Rare tijden waren dat, dat we bij elkaar kwamen, een kop thee dronken, en dachten dat we in mei wel een kerkdienst zouden kunnen doen. Maar goed, ik aarzelde al wel een beetje, want ik kom tenslotte uit het rampgebied van Noord-Brabant. Inmiddels kunnen we gelukkig concluderen dat deze bijeenkomst geen besmettingshaard voor de Parkstraatgemeente is geworden. Dat klinkt een beetje luchtig, maar ik heb er wel slapeloze nachten van gehad. Was ik wel besmet, maar wist ik het nog niet? Ik heb weken een hoestende zoon thuis gehad. Een beetje schuifelend op de bank had ieder een plek gevonden en bespraken we de viering waarin we iets wilden delen van wat ons, als kring, bezig houdt. Het afgelopen jaar hebben we het boekje ‘Slow Food: Broodnodige gesprekken over het Onze Vader’ onder redactie van Claartje Kruijff, gelezen. Elke bijeenkomst stond een hoofdstuk centraal, met steeds een regel van het Onze Vader. Het boekje bestaat uit gesprekken en briefwisselingen van een schrijverscollectief, door Claartje bijeen gebracht, met leden van verschillende achtergronden, verschillende leeftijden en vanuit drie verschillende monotheïstische tradities, jodendom, christendom en islam. Een mooi boekje en fijn om met een groep te bespreken.

Voor de voorbereiding van de kerkdienst keken we terug naar het afgelopen jaar. Het aardige bij het terugblikken was dat we steeds in herinnering riepen bij wíe we waren. Oh ja, toen we over ‘Uw wil geschiede’ spraken zaten we in de huiskamer bij E. En toen het over ‘Uw koninkrijk kome’ ging, zaten we in de tuin van E., andere E. Het was een wondermooie zwoele zomeravond, zo’n beetje de langste dag van het jaar. We zaten in een kring, in het midden borrelde een fonteintje in de vijver. Een vogel, een duif, ging op de rand van de schutting zitten en keek de kring eens belangstellend aan. Zo met een glaasje in de hand, verwarmd door de zon en elkaars gezelschap, konden we ons dat koninkrijk best voorstellen. Laat op de avond lieten we via een speakertje het lied van Huub Oosterhuis ‘Onze Vader verborgen, uw naam worde zichtbaar in ons’ door de tuin schallen, een uitvoering met luide trompetten.

Het thema van de viering op 3 mei zou zijn ‘Heilige ruimte’, dat was het verlangen van Claartje Kruijff bij de samenstelling van het boekje, om heilige ruimtes te creëren. Zo schrijft zij in de inleiding over de uitwisselingen van het schrijverscollectief:

‘We poogden woorden en ingangen te vinden om op een oprechte en kwetsbare manier te delen wat ons bezighoudt. Vanuit onze eigen levens en harten, in gesprek met elkaar en de samenleving. We wilden samen een andere ruimte, een tegenruimte, zoeken in een samenleving waarin een eenzijdig focus ligt op autonomie en de macht van het individu. Op presteren, nut, genieten en succes. We noemden deze ruimte ‘heilige ruimte.’

Gisteren was de oproep om om 12.00 uur gezamenlijk het Onze Vader te bidden. Als teken van verbondenheid. Ieder deed het op zijn eigen plek, op zijn eigen wijze. Ik dacht daarbij aan de gesprekken in de kring over het gebed dat soms zo vanzelfsprekend klinkt, maar dat we met elkaar doorleefd hadden in al die verschillende woonkamers. ‘Heilige ruimtes’ waar we elkaar ontmoetten, maar waar ieder nu alleen zit. Onze huiskamers bezien we ineens met een nieuwe blik. Heilige ruimtes? Nou, niet altijd, we zijn met z’n drieën thuis en de heiligheid is niet altijd vanzelfsprekend. Maar toch, gisteren om 12.00 uur schalde het Onze Vader uit mijn speaker in de huiskamer, waar ik zit te werken, en mijn man boven zette zijn Skype-vergadering even op mute en bad in stilte.

En tot slot: ik kan maar niet stoppen met fantaseren over het moment dat we weer in de kerk of in een kring samen mogen komen. Ik ben heel benieuwd naar de verbouwde kerkruimte van de Parkstraatgemeente. De viering van 3 mei wordt het niet, maar het komt. Kome wat komt!

Ds. Mignon van Bokhoven

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.