Blog: Nabijheid in tijden van corona (11)

Vrijdag 27 maart

Van mijn jongste dochter (zie blog 9 van afgelopen woensdag 25 maart) kwam de aanbeveling om elke dag op te schrijven wat het hoogtepunt van de dag is geweest. Voor mij was dat vanmorgen, toen ik met mijn oudste dochter een rondje over de markt heb gemaakt. Het was natuurlijk prachtig weer en ik was gewoon simpelweg gelukkig dat er nog iets van markt wás. De kramen stonden wijd uit elkaar zodat de marktgangers de ruimte hadden om om elkaar heen te slalommen en zo de vereiste anderhalve meter in acht te nemen. Dat had bijna iets van een choreografie, een dans die je met elkaar uitvoert, waarbij je telkens even pas op de plaats maakte als je iets wilde kopen. Elke kraam had dat weer op een andere manier georganiseerd. De notenkraam had rood-wit plastic lint zó gespannen dat je op twee plekken kon bestellen. De groente- en fruitkraam had dwars op de kramen tafels geplaatst, zodat er ‘vakjes’ voor de klanten werden gecreëerd, en voor het afrekenen hadden ze ook iets slims bedacht: een pinapparaat gemonteerd op een lange lat. Zo hoefden noch verkoper noch klant zich in allerlei bochten te wringen om elkaar níet aan te raken bij het betalen. En ik kreeg natuurlijk meteen de associatie met een ouderwetse collectezak aan een steel (hoezo beroepsgedeformeerd?).

Zo boodschappen doen kost wel iets meer tijd dan anders, maar hebben we haast dan? Op je beurt wachten in de lentezon die duidelijk al aan kracht heeft gewonnen is niet zo’n opgave.

Toch merkte ik even later wel dat het lontje bij veel mensen wat korter is geworden. Of beter: dat er bij iedereen sprake is van onderhuidse spanning die zich eerder manifesteert dan toen alles nog ‘gewoon’ was. Floor en ik eindigden ons winkelrondje bij een warenhuis, waar we keurig allebei het tegenwoordig verplichte winkelmandje meenamen en de anderhalve meter in acht namen. Terwijl we in een rij voor de kassa stonden, vond er bij de volgende rij een ‘ongeluk’ plaats: een botsing tussen een scootmobiel en een rollator (als ik het zo opschrijf lijkt het wel het begin van een mop). De dame in de scootmobiel had een tamelijk grote wasmand op haar wagentje en was daarmee op weg naar de kassa. Ze reed extra voorzichtig omdat haar zicht wat belemmerd werd door die mand, maar blijkbaar was ze haar ‘dode hoek’ vergeten en daaruit kwam net die rollator… De persoon die erachter liep was niet blij, begon hard te roepen dat ze uit moest kijken en bleef daarmee doorgaan, ook toen de scootmobielmevrouw haar excuses had aangeboden. Een incident, natuurlijk, maar het zette me wel aan het denken, ook omdat ik aan mezelf wel merk dat mijn eigen irritatie dicht aan de oppervlakte zit – als mensen op straat de afstand niet in acht nemen, als ik zie dat klanten in een winkel ongegeneerd vlak langs vakkenvullend winkelpersoneel heen reiken om een begeerd artikel te pakken; kom op, denk ik dan, denk even na en doe even mee, we kunnen de richtlijnen ondertussen toch wel drómen?

Maar dat het allemaal zo eenduidig niet is heb ik de afgelopen dagen ook wel weer aan den lijve ondervonden, bij mailwisselingen en videovergaderingen over allerhande kerkelijke zaken.

Want dat dit blog een prachtige manier is om de onderlinge verbondenheid vorm en inhoud te geven, krijg ik letterlijk elke dag terug in de vele reacties die ik mag ontvangen – reacties waar ik heel, heel erg blij mee en dankbaar voor ben. Maar dat neemt niet weg dat we ‘elkaar’ missen: het samenzijn. En wat zouden nu vormen kunnen zijn waarin we dat samenzijn gestalte kunnen geven? Er zijn kerken die op gezette tijden hun deuren openzetten zodat mensen een kaarsje kunnen branden (uiteraard met inachtneming van alle richtlijnen van afstand etc.). Er zijn geloofsgemeenschappen die kleine huiskamervieringen organiseren (uiteraard met inachtneming… etc.). En in de Stille Week en Pasen zal het team van predikanten van de Protestants Gemeente Arnhem, waar ik ook deel van uitmaak, elke dag een viering verzorgen die via internet te beluisteren is. We hebben hiervoor een rooster gemaakt waarbij er bij elke viering steeds twee voorgangers zijn. Kortom: er is sprake van ongekende creativiteit en vanzelfsprekende oecumene in deze bijzondere tijden.

Maar het belangrijkste hierbij is toch: waar verlangt ú naar, waar hebt ú behoefte aan, welke ideeën leven er bij ú, als het om dat samenzijn als geloofsgemeenschap gaat? Wilt u me dat laten weten? Dat kan via de mail, predikant@parkstraatgemeente.nl. Daarnaast stel ik vanaf aanstaande maandag 30 maart op elke maandag- en woensdagmorgen van 11.00 tot 12.00 uur een telefonisch spreekuur in. Dat is natuurlijk breder bedoeld dan het uitwisselen van ideeën. Als u een praatje wilt maken, als u tegen de muren opvliegt, als u een pastoraal gesprek wilt: elke maandag- en woensdagmorgen van 11.00 tot 12.00 uur kunt u bellen en dan merken we al pratend vanzelf wel of we een telefonische vervolgafspraak voor een ander tijdstip maken…

Ik sluit af met een prachtige hoopgevende tekst die al vele malen op Facebook voorbijkwam, ook weer van Merel Morre:

 

zo’n dag

 

van het bijltje

de handdoek

de beren

de ring

de weg

de pakken

en vooral erbij neer

tijd voor de kerk

en de kogel

het hok

en de knuppel

de moed

uit de schoenen

vlug de stoute maar weer

 

Ds. Marieke Fernhout

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.