Blog: Nabijheid in tijden van corona (15)

Woensdag 1 april

Het woord is vandaag weer aan mijn jongste dochter!

Ds. Marieke Fernhout

*****

Gisteren hebben we te horen gekregen dat we nog wat langer binnen moeten blijven. Nu is het definitief dat mijn plannen voor Koningsnacht niet door gaan. Jammer, maar begrijpelijk. Vanmorgen begon ik met een les Nederlands. Mijn docent zei dat ze ons erg mist, en dat ze het maar niks vindt, dit hele online lesgedoe. Ze zit de hele dag achter het scherm en dat vindt ze niet leuk. Daar ben ik het wel mee eens.

Afgelopen week nam papa de telefoon op, ik kon aan de toon van het gesprek horen en aan zijn lichaamstaal zien dat er iemand uit zijn gemeente was overleden. De volgende vragen gingen door mijn hoofd: wie zou het zijn? Zou het een man of een vrouw zijn? Zou deze persoon al oud zijn? Of juist nog jong? En misschien wel door ouderdom? Of, corona?!

Een paar minuten later was papa klaar met bellen, en ik vroeg: ‘Wat was er?’ Waarop hij antwoordde: ‘De eerste uitvaart komt eraan.’ ‘Oh,’ zei ik, ‘corona?’ ‘Nee,’ zei hij, ‘het is iets ingewikkelder dan dat.’ Ik zei dat, als mij verteld zou worden dat iemand die ik ken dood zou zijn, ik het niet zou geloven. Ik kan dat me zo slecht voorstellen dat ik (klinkt misschien een beetje gek/naar) het eerst moet zien, om het maar te laten doordringen. Ook zei ik dat ik dat gek vond van mezelf, omdat iemand nooit zomaar zou zeggen dat iemand dood is. Dus waarom zou ik het dan per se eerst moeten zien? Dat is toch heel gek. Papa zei dat het helemaal niet zo raar was, en dat meer mensen dat wel hebben – omdat juist heel wat mensen zich gewoon niks kunnen voorstellen bij doodgaan. Het bleef een beetje raar voelen die dag. Omdat papa en mama dit vaker meemaken, vroeg ik me af hoe zij zich erover voelden en hoe ze omgaan met die gevoelens etc.

Mama zei dat het natuurlijk nooit fijn nieuws is, maar omdat ze het al vaker heeft meegemaakt weet ze een beetje hoe het gaat. En dat helpt wel, het hoort er nou eenmaal bij… Hoe je het ook wendt of keert, het is wel waar, want na leven komt dood. Ik denk wel dat, naarmate ik ouder word, het ook nog wel anders gaat zijn, mijn gevoel met de dood. Misschien ook helemaal niet, en dan is dat ook goed. Het komt er voor mij een beetje op neer dat de dood vrij onvoorstelbaar is, maar ik vind het tegelijkertijd ook wel intrigerend, want is er leven na de dood? En zo ja, is er zoiets als een wedergeboorte? Of zijn wij slechts onze ziel als we zijn gestorven? En zou er zoiets zijn als de hemel? Genoeg vragen dus, maar om ze te beantwoorden zal ik nog even moeten wachten. En waarom dan niet die tussentijd zo leuk mogelijk maken? Dat lijkt me nou eenmaal het beste idee 😉.

Dan nu even een terugblik op vorige week, toen ik schreef dat het helpt om elke dag het hoogtepunt van die dag op te schrijven: mijn hoogtepunt van vandaag is het schrijven van dit blog.

Ik wens jullie allemaal een fijne week en tot volgende week!

F.

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.