Blog: Nabijheid in tijden van corona (16)

Donderdag 2 april

Nee, ik ben het coronavirus niet dankbaar. Verkeerd woord. Daarvoor is de ellende te groot. Dagelijks sterven er honderden, duizenden mensen aan de gevolgen van het virus, of aan de gevolgen van de lockdown waardoor ze niet tijdig behandeld kunnen worden.
Nu de scholen dicht zijn, blijken er dagelijks meer kinderen ‘zoek’ te raken. Zij hebben geen contact meer gehad met hun docenten en die kunnen nu niet even langs gaan om te kijken of alles wel in orde is.
Er is gelukkig wel meer aandacht gekomen voor het vitale werk van zorgmedewerkers, maar laten we dan de werkers in de zorg met verstandelijk beperkte mensen niet vergeten. Hun doelgroep is een zeer kwetsbare, voor wie deze tijden één grote bedreigende chaos zijn.
En zo kunnen we nog wel even doorgaan met het noemen van voorbeelden, dichtbij en verder weg, van mensen die keihard geraakt worden door de gevolgen van het coronavirus.

Maar tegelijkertijd ervaar ik wel degelijk iets van verwondering.
Verwondering over de lucht boven China, die elke dag verder opklaart. Over de grote steden daar, waar voor het eerst in járen en járen weer een blauwe lucht te zien is.
Verwondering over het water in de lagune bij Venetië, dat nu zó helder is geworden dat je de vissen kunt tellen – en er schijnen zelfs weer dolfijnen te zwemmen.
Dat deze opleving van de natuur nu net in het voorjaar plaatsvindt, geeft er wel een heel bijzondere dimensie aan… Nog niet eerder kreeg ‘nieuw leven’ zo’n letterlijke betekenis. En dan wordt het ook nog Pasen…

In ‘verwondering’ zit het woord ‘wonder’ en dat is Pasen, teruggebracht tot de kern.
Het wonder van het leven dat ín de dood begint. Niet ná de dood – Pasen is geen hemelfietserij, Pasen is een intens aards feest dat viert dat hier en nu het leven ís.
En als dat verrekte virus ons dan íets brengt, laat het dan dat zijn: het besef dat we leven hier en nu. En niet gisteren of morgen.
Niet eerder werden we zó teruggeworpen op onze onontkoombare collectieve hier-en-nu ervaring, zoals een gemeentelid dat vanmorgen zo treffend onder woorden bracht. Er zal verandering zijn en komen, hoe dan ook, op zijn minst ‘een herijking van de verhoudingen’.
En dit hebben we allemaal niet zelf bedacht, het is ons overkomen, het is over ons gekomen. Nog zo’n parallel met Pasen. Sommigen zien daar de hand van God in, anderen de optelsom van al het menselijk handelen dat tot deze ommekeer (catharsis? climax?) heeft geleid.
Hoe het ook zij: het Paasverhaal is door mensen verder verteld en gebracht, met monden en handen en voeten, van geslacht op geslacht. Daar ligt onze opdracht in deze coronacrisis: niet om in deze vloek een zegen te zien, maar om uit deze vloek zegen tot stand te brengen. Collectief – met zijn allen – samen.

Ds. Marieke Fernhout

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.