Blog: Nabijheid in tijden van corona (46)

Donderdag 7 mei

Vandaag vertelt Nellie Markus (graag!) over het familiehuis voor kinderen in Mexico!

Ds. Marieke Fernhout

*****

Marieke vroeg of ik deze keer het blog wilde schrijven en wel over hoe het er nu voorstaat in Mexico. De meeste van jullie weten dat iemand maar het woord Mexico hoeft te zeggen en ik barst los.

Ik heb veel contact met Lourdes – de coördinatrice van de projecten – in het familiehuis, de docenten en de jongeren. De lockdown is verlengd tot en met 31 mei. Dat betekent dat er 120 jongeren, twee huisdirecteuren met hun gezin en een groep van acht docenten heel erg dicht op elkaars lip zitten. Dag en nacht. Anderhalve meter afstand houden is op deze manier echt niet haalbaar maar ook niet meer nodig, omdat iedereen binnen zit en er geen contact is met mensen buiten het familiehuis.

Iedereen staat ’s morgens om zes uur op en om half zeven staat het ontbijt klaar.
Om zeven uur wordt er – in plaats van dat je naar school wandelt – extra schoongemaakt. De slaapzalen worden grondig gereinigd, de eetzaal en de recreatieruimte. Handen wassen is lastig, omdat er maar een paar wasbakken zijn en er is ook niet altijd water. Dus er is veel desinfecterende handgel ingeslagen.

Om acht uur starten de lessen. En dat is improviseren. De tafels van de eetzaal en de tafels die in het kantoor staan worden buiten gezet. De lage zitbanken, omgekeerde prullenbakken en wat krukken dienen als zitplaats en de les kan beginnen.

Wat een probleem is, is dat de kinderen die niet in het familiehuis wonen maar wel van de school van Nuestros Pequeños Hermanos gebruik maken (omdat hun ouders of grootouders niet de dagelijks busreis van een paar peso naar een gewone openbare school kunnen betalen), hier niet bij kunnen zijn. Vlak voor de lockdown zijn alle medewerkers op zoek gegaan naar oude computers die met veel kunst- en vliegwerk weer bruikbaar zijn gemaakt. Daardoor kan een van de docenten via de computer deze kinderen thuis les geven. Maar dat is wel een heel lastig iets. De kinderen wonen met het hele gezin vaak in een kleine ruimte waar wordt gewoond, gekookt en geslapen – en je dan concentreren op de les is niet eenvoudig.

Om half drie stoppen de lessen, wordt er gegeten en opnieuw schoongemaakt. En dan is het tijd voor de creatieve vakken en sport.
En daarna avondeten; avondeten wat steeds simpeler wordt omdat er steeds minder wordt aangeleverd. Opnieuw wordt er schoongemaakt en dan is het avond. Tijd voor lezen, spelletjes doen of even niks. Maar wat ik van Lourdes hoor, is dat de jongeren de wandelingen naar school missen, ook het contact met hun klasgenoten die niet in het familiehuis wonen. Even een ommetje in de buurt maken rondom het familiehuis om los te zijn van docenten en toezicht, wie wil dat niet, zeker als je jong bent. De sportactiviteiten die worden georganiseerd met andere groepen buiten het familiehuis worden gemist. Want daar hebben de jongeren ook contact met andere jongeren en mogelijkheden om contacten buiten het familiehuis op te bouwen. Kinderen die nog familie hebben, hebben geen contact met hen. Vaak heeft een oma een of meerdere kleinkinderen opgevoed tot het echt niet meer ging. En de jongeren met zo’n bijzondere oma maken zich erg zorgen over haar gezondheid.

De jongeren zijn emotioneler. Dat is een optelsom van wat er loskomt, wat nog geen plek heeft gekregen en deze nieuwe situatie. Ze zijn bang om kwijt te raken. Als ik met een van hen aan de telefoon hang, moet ik keer op keer verzekeren dat ik geen risico’s neem en heel voorzichtig ben. En ik moet beloven dat ik minstens honderd word. Lourdes, de docenten en de huisdirecteuren zetten zich echt dag en nacht in om de jongeren een gevoel van veiligheid te geven en ze zo goed mogelijk door deze periode heen te helpen. Zonder extra salaris, dat geld is er niet, zijn ze er vierentwintig uur per dag. Petje af!

Nellie Markus

www.nelliemarkus.nl

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.