Blog: Nabijheid in tijden van corona (48)

Zaterdag 9 mei

Op zoek naar vrijzinnige spiritualiteit: een beschouwende zoektocht van gemeentelid Gert de Jong.

Ds. Marieke Fernhout

*****

Houden vrijzinnigen beter stand in de coronatijd dan anderen? Het antwoord zal vermoedelijk ‘nee’ zijn, want vrijzinnigen zijn net gewone mensen. De vraag kwam wel bij me op, omdat deze coronatijd vraagt om het uit te houden met onzekerheid. En dat is toch iets van vrijzinnigheid: onzekerheid over wat waar is, geen uiteindelijke antwoorden hebben, zoekend en vragend door het leven gaan.

Bestaat er dus zoiets als vrijzinnige spiritualiteit die kan bijdragen aan het dragelijker houden van het leven in onzekere tijden? Ik weet het niet, maar deel graag wat gedachten hierover in deze blog. Als er zo’n spiritualiteit zou zijn, die ons kan helpen in deze tijd, moet dat volgens mij te maken hebben met volhouden, uithouden, doorzettingsvermogen of – dat vind ik een mooi woord hier – volharding.

Die volharding lijkt me namelijk van belang. Immers, hoe vaak we ook van anderen horen (of zelf denken) dat het nu wel afgelopen mag wezen, dat we eindelijk wel weer eens bij iemand op bezoek willen of weer eens uit willen gaan, we gaan daar niet over. Ook het argument dat deze lockdown slecht is voor de economie, is geen argument om de lockdown op te heffen. Zeker is dit slecht voor de economie. Hoe langer dit blijft doorgaan, des te meer geld ons dit straks gaat kosten. Maar niemand heeft dit gewild en evenmin kent nog iemand het vervolg. We hebben een bijna niet te stuiten dreiging die vermoedelijk pas overgaat als er op grote schaal een vaccin is. En tot die tijd moeten we volharden.

De afgelopen dagen moet ik vaak denken aan de film The Red Turtle die onlangs op de tv te zien was. Het is het verhaal van een schipbreukeling die op een onbewoond eiland aanspoelt, daarvan af probeert te komen, maar gehinderd wordt door een rode schildpad. Pas als hij zijn lot aanvaart, gebeurt er een wonder en blijkt het verhaal een sprookje. Is dat nu te passief: gewoon je lot aanvaarden? Is het te naïef: ervan uitgaan dat het allemaal goed afloopt? Of laat het zien dat als je het probeert uit te houden, als je volhardt er ook nieuwe en onverwachtse dingen kunnen gebeuren?

Volharding lijkt me dan ook iets anders dan acceptatie. Acceptatie is berusting en daaruit komen geen nieuwe perspectieven op. Maar volharding is het uithouden, ontvankelijk zijn voor het onverwachte, zonder erop te rekenen dat het komt.

Zou dat vrijzinnige spiritualiteit zijn die ons in de crisis kan helpen: onzekerheid durven accepteren en volharden?

Gert de Jong

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.