Blog: Nabijheid in tijden van corona (5)

Vrijdag 20 maart 2020

Allereerst een dankwoord aan de lezers van dit blog die in zo grote getalen reageren op mijn ‘stukjes’! Wat fijn dat jullie er zo blij mee zijn, daar ben ik weer heel blij mee! Ook wel omdat ik het misschien niet eens zo verwacht had. Ik ben gewoon maar gaan schrijven om op de één of andere manier als leden en vrienden van de Parkstraatgemeente met elkaar in verbinding te blijven, en Tanja (Verburgt, bij wie het secretariaat van de Parkstraatgemeente berust) stuurt de blogs rond via een aantal kanalen. En wat is het dan mooi om reacties terug te krijgen! Op die manier zijn we toch nog steeds een gemeente, hoe ‘ondergronds’ en abstract het soms ook overkomt. Dus: blijf vooral reageren!

Gisteravond postte een Italiaanse Facebook-vriendin een hartverscheurende foto van een colonne militaire vrachtwagens, die de lichamen van overleden corona-patiënten vervoeren naar hun plaatsen van herkomst, de plaatsen waar zij begraven willen worden. Maar bij die uitvaarten mag bijna niemand aanwezig zijn…

Vanmorgen stuurde Tanja me een link met een artikel uit De Gelderlander, waarin verteld wordt hoe moeilijk uitvaartleiders het in deze tijd hebben. ‘Ik ben zó gewend om aan de keukentafel te zitten en een arm om iemand heen te slaan of een hand op de schouder te leggen… Als ik mijn gevoel volg, zou ik het liefst de regels aan m’n laars willen lappen. Maar dat kan natuurlijk niet.’

En aan het begin van de week hoorden we het vreselijke bericht dat de neef van een dierbare van ons plotseling aan een hartstilstand is overleden – een jonge man van 38, met een grote familie. Maximaal 30 mensen mogen er bij zijn uitvaart zijn… Dankzij de techniek kan de overige familie- en vriendenkring de uitvaart via een livestream volgen, maar God weet hoe graag je op zulke momenten de armen om elkaar heen wilt slaan, elkaar nabij wilt zijn, juist ook fysiek. Er zijn gewoon geen woorden voor; juist woorden zijn dan zo ontoereikend.

We willen allemaal zo graag wat ‘doen’. Er zijn zoveel mooie initiatieven tot stand gekomen, er wordt zoveel hulp aangeboden, we houden elkaar allemaal in het oog. Maar wat we allerliefste willen: corona de wereld uit, dat doen we het beste door letterlijk afstand van elkaar te nemen en te houden. Scylla en Charybdis, zoiets is het wel…

Maar om dit blog toch wat positiever af te sluiten wil ik graag onze koning citeren, die vanavond in zijn toespraak het volgende zei: “Het coronavirus kunnen we niet stoppen, het eenzaamheidsvirus wél.”

En zo is het. Pleeg een belletje, stuur een mailtje, schrijf een kaartje… Blijf verbonden!

Ds. Marieke Fernhout

One Response to Blog: Nabijheid in tijden van corona (5)

  1. Rina Bonga 21 maart 2020 at 17:41 #

    Wat geweldig dit blog.Een van de zonnestralen die ik mag ontvangen in deze moeilijke tijden.
    Ik kijk er naar uit

    Gr Rina

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.