Blog: Nabijheid in tijden van corona (6)

Zaterdag 21 maart

En toen was het lente… Het heeft iets onzegbaar troostrijks dat de natuur gewoon haar gang gaat en boven, onder, naast en tegenover corona de seizoenen volgt. Een staande uitdrukking van Echtgenoot: ‘Ik zie een groene waas.’ Dat roept hij elk jaar vanaf half januari en dan hoor ik, volgens de rolverdeling, te protesteren en te zeggen dat hij toe is aan een nieuwe bril en dat er nog geen sprake is of kan zijn van welke groene waas dan ook. Gelukkig is die groene waas er ondertussen overduidelijk wél, gaan de vogels als gekken tekeer en wordt er heel wat afgenokt door de katten in de buurt, inclusief de onze. Ja, het is lente – Jongste Dochter en ik hebben het ook nog maar weer eens geconstateerd, toen we een ‘rondje Duno’ deden. Genoeg bos en park in Arnhem natuurlijk, maar wij lopen al een paar jaar samen de Airbornetocht en dan meestal 15 kilometer. Dan kom je vanzelf op het Duno-plateau, met stip de meest geliefde pleisterplaats op deze wandelroute. Het uitzicht over de Rijn, diep de Betuwe in, is in elk jaargetijde adembenemend. Deze keer kreeg ik een korte aardrijkskundeles van Jongste Dochter over zomerdijken en uiterwaarden, want ze zit middenin haar eindexamenjaar en wil haar opgedane kennis van tijd tot tijd graag aan ons kwijt.

Velen van u hebben er al naar gevraagd, maar het is wel spannend wat betreft het eindexamen. Dat wil zeggen: vanuit school is het allemaal zo goed mogelijk geregeld met online les en online contacturen met docenten, de schoolexamens zijn voorbij en dat betekent dat er voor het centraal examen sowieso geen nieuwe stof wordt aangeboden en dat het nu op herhalen neerkomt, en Jongste Dochter staat er goed voor, maar het is allemaal nog zo abstract en ‘vacuüm-achtig’. De berichtgeving vanuit het ministerie van Onderwijs over de examens wordt nauwlettend gevolgd door de leerlingen!

Voor Oudste Dochter is het iets makkelijker, omdat die als student toch al gewend was geraakt aan zelfstudie en online contact met docenten. Maar ook voor haar is het wonderlijk om niet meer elke dag de trein naar Utrecht te pakken en het ziet er naar uit dat er tot aan de zomer geen fysieke colleges meer worden gegeven.

We zullen het ermee moeten doen…. En om deze laatste zin een wat positievere ‘kleur’ te geven citeer ik graag een uitspraak van Nelson Mandela, die ik daarnet van een gemeentelid toegestuurd kreeg:

‘Moge je keuzes een afspiegeling zijn van hoop en niet van je angst.’

Dat we blijven hopen en, als het even kan, dat de zon daarbij maar vaak en veel mag schijnen…

Morgen verder!

Ds. Marieke Fernhout

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.