Blog: Nabijheid in tijden van corona (83)

Maandag 22 juni

Zo zal het met veel mensen wel gegaan zijn: aan het begin van de lockdown hield ik het nieuws nauwlettend in de gaten en volgde elke persconferentie met grote aandacht.

Maar na verloop van tijd is dat behoorlijk verflauwd. Hoorden we echt nieuwe dingen? Veranderde er zoveel? Natuurlijk, de afgelopen weken zijn er mooie stappen gezet in het heropenen en opstarten van allerhande bedrijven en activiteiten. Maar ik merk steeds: zolang er nog anderhalve meter afstand moet worden gehouden, voelt het beperkt en gevangen.

Tegelijk is het een groeiende dagelijkse realiteit dat er met die afstand makkelijk wordt omgegaan – om een eufemisme te gebruiken. Afgelopen vrijdag liep ik weer even over de markt; aan het begin van de lockdown hadden veel kramen met behulp van plastic lint en kratjes aangegeven hoe je als klant afstand diende te houden. Bij een paar kramen was dat nu nog wel zo, maar bij een aantal andere was het weer ‘gewoon’. Dan word je natuurlijk geacht zelf goed uit te kijken waar en hoe je loopt, maar in praktijk – en zeker buiten, op een zonovergoten marktplein – werkt dat natuurlijk niet.

De vragen blijven. Na de zomervakantie schijnen de middelbare scholen, onder het voortdurende voorbehoud van een nieuwe uitbraak, weer helemaal open te mogen. Het idee is dan dat leerlingen niet per se meer afstand tot elkaar hoeven te houden, maar wel tot de docenten.
Natuurlijk is dat heel fijn voor de scholieren, maar waarom blijven de universiteiten – in elk geval de twee waar ik het meest bij betrokken ben, t.w. de Universiteit Utrecht waar Floor studeert en de Radbouduniversiteit waar ik zelf na de zomer aan de slag zal gaan – dan nog grotendeels dicht?
Geen fysieke introductie, geen fysieke colleges (althans voor de vakken bij Geesteswetenschappen), het eerste blok en waarschijnlijk het hele eerste semester is het allemaal nog online. Wat maakt het verschil met de middelbare scholen?

En hoe kan het dat er wel weer gevlogen kan worden, maar dat de concertzalen en theaters nog steeds gesloten zijn? Er is airconditioning in een vliegtuig, maar dat is er ook in een theater. En een theater heeft doorgaans een (veel) hoger plafond.

De vragen blijven. Antwoorden zijn er soms even, maar roepen tegelijk ook weer nieuwe vragen op. En ik prijs me zeer gelukkig met mensen in mijn nabije omgeving tegen wie ik aan kan zuchten en waarvan er dan één zegt: “Mam, we zullen het wel nooit helemaal weten.” Van die dingen die je zelf ook wel weet, maar die iemand dan even tegen je moet zeggen…

Ds. Marieke Fernhout

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.