Blog: Nabijheid in tijden van corona (9)

Woensdag 25 maart

De oud-Havist oftewel de kersverse examinata in dit huis, las gisteren mijn blog en heeft toen zelf een blog voor vandaag geschreven. Ik geef haar graag het woord!!

**********

Jongste Dochter van Marieke Fernhout hierzo. 

Gisteren zat ik met mama op de bank, aandachtig te luisteren naar wat minister Slob ons te vertellen had, ook wel het ‘verlossende woord’: gaan de examens door ja of nee? Niet dus. Mama vertelde het gisteren al via haar blog, maar wat ze opschreef klopte ook precies. En nu we bijna twee weken al niet meer naar school gaan merkte ik het volgende:

  1. Ik heb nog nooit zo lekker geslapen.
  2. Door de sociale isolatie begon ik me steeds iets droeviger te voelen.

En over dat laatste wil ik het even hebben. Eerst dacht ik, wat doe ik nou raar, ik heb vrij van school en kan mijn lessen via mijn laptop in mijn bed volgen, hoe tof! Maar ik merkte al gauw dat ik veel van mijn beste vrienden en vriendinnen begon te missen. Ook mensen waar je niet direct aan denkt, waar je alleen even hoi tegen zegt. Gewoon zo’n vast groepje met mensen die je nu al een tijd niet hebt gezien en geknuffeld. Dat mis ik dus ook ontzettend, het knuffelen met mijn vrienden. 

Nu ben ik een vrij sociaal persoon, ik maak graag een praatje en met theater (iets wat ik heel graag doe) ben ik veel bezig met mensen. Doordat twee dingen uit mijn dagelijkse leven ‘wegvallen’, school en theater,  merk ik wat voor invloed beide hebben op mijn leven. Nu skype ik wel met vriendinnen, en videobellen over bepaalde theater-dingen kan ook nog net. Alleen, ik kan me toch niet voorstellen hoe ik dat zou doen zonder die contacten. Deze gesprekken beuren me meestal erg op, het geeft me dan weer een goed gevoel. Soms echter ook niet hoor, en daarom probeer ik ook per dag een hoogtepunt te bedenken. Gewoon iets waarvan ik denk, goh, dat maakt vandaag nou een stukkie beter! Dit zorgt er vervolgens ook voor dat je heel anders naar je dagen gaat kijken; soms merk ik dat ik echt op zoek ga naar leukere dingetjes. Dus bij dezen, lieve mensen, herkent u het ietwat droevige gevoel, of herkent u dat helemaal niet maar verveelt u zich gewoon, dan stel ik voor om de hoogtepunten van uw dagen bij te houden, en misschien nog belangrijker: ze op te schrijven! 

Mijn hoogtepunt van vandaag: een videoclip  met al mijn vriendinnen in elkaar zetten. Allemaal deden we een stukje van die videoclip en die stukjes heb ik aan elkaar gemonteerd, echt tof en net alsof we allemaal bij elkaar waren!

**********

Tot zover het mooie en positieve verslag van mijn jongste! Ze vroeg me uiteraard of ik het hoogtepunt van mijn dag wilde opschrijven (kon zij eens huiswerk opgeven 😉): dat was toen ze mij haar blog liet lezen (en ik overliep van moedertrots). En daar kwam nog een mooie en toepasselijke tekst bij van Merel Morre, die ik vandaag een aantal keer op Facebook voorbij zag komen en die Jongste Dochters gevoel heel goed weergaf:

Geslaagd ofzo

heb ik daar al die jaren
naartoe geleefd
naartoe geblokt
naartoe geleerd
naartoe geknokt

heb ik daar al die tijd
naartoe gezwoegd
naartoe getwijfeld
naartoe gestampt
naartoe gespijbeld

heb ik daar al die jaren
naartoe geruzied
naartoe gefaket
naartoe gestruikeld
naartoe gefeest

ik wilde ook samen stressen
samen herkansen
samen troosten

ik wilde ook samen janken
samen dansen
samen proosten

niet in maart in m’n eentje
maar in mei met z’n allen

niet in maart met een sisser
maar in mei met een knaller

Morgen wordt dit blog verzorgd door collega Mignon van Bokhoven, die al geruime tijd en tot grote vreugde en tevredenheid de kring KK ’60 begeleidt. Ik kijk uit naar haar gedachten en overwegingen! En vrijdag leest u weer van mij.

Goede moed en hartelijke groet!

Ds. Marieke Fernhout

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.