Blog: Nabijheid in tijden van corona (95)

Maandag 6 juli 

Vandaag is het woord aan onze eigen Tanja Verburgt, met een mooie en ontroerende terugblik op onze ‘eerste dienst’ van gisteren…

Ds. Marieke Fernhout

*****

Het speelde al een tijdje door mijn hoofd: ik zou het leuk vinden om ook een bijdrage te leveren aan de serie blogs. Maar ik had geen inspiratie… Niet dat er niets gebeurde in de afgelopen maanden; wie mij wel eens over mijn gezin heeft horen vertellen, weet dat je je niet snel verveelt bij ons thuis. Maar ik kon niets ‘blogwaardigs’ bedenken.

Tot afgelopen zondagmorgen: de eerste ‘fysieke’ dienst in maanden.

Ik moet bekennen dat ik tijdens de hele lockdown geen enkele online dienst heb gekeken of geluisterd (behalve die ene waarbij ik mijn dochter assisteerde met de video-opname). Ik heb gewoon niet zoveel met online diensten. Voor mij is God wat er tussen mensen gebeurt als ze samenkomen in zijn naam. (Je weet wel: “Waar twee of drie in mijn naam samen zijn…” Of zoiets, ik ben niet zo bijbelvast.) Dus als we niet samen kunnen komen, dan hoeft die dienst van mij eigenlijk niet zo.

En eerlijk gezegd vond ik het ook wel lekker om op zaterdagavond niet de keuze te hoeven maken: ga ik morgen wel of niet…?

En laat ik dan ook maar opbiechten dat ik afgelopen zondag eigenlijk helemaal geen zin had om naar de kerk te gaan. Het was een erg drukke week geweest en ik had eigenlijk dringend behoefte aan een dagje vrij. Maar ik moest, want ik zou het scherm bedienen. Daarnaast voelde ik natuurlijk ook wel een sociale stimulans, want het was weer de eerste keer dat…

 

Eenmaal in de kerk is het wat onwennig. We begroeten elkaar met een enthousiaste lach, maar we moeten ons beperken tot een lullig zwaaitje of een hoofdknikje. Ondertussen proberen we ons te focussen op de route die we moeten afleggen naar de ons aangewezen stoel, terwijl we in een soort corona-dans om elkaar heen draaien en teveel gezette stappen vlug terugdeinzend weer ongedaan maken. “O, zie je nou wel? Stond ik zomaar te dicht bij je!” Ik voel opstandigheid opborrelen: als het zo moet, dan hoeft het voor mij niet!

 

Emmy is bestuurslid van dienst en verwelkomt iedereen hartelijk. Ze vertelt dat ze enigszins geëmotioneerd is, omdat we na zo’n lange tijd weer samen kunnen zijn. Ik schrik een beetje van het contrast met mijn eigen gevoel.

Ik zoek het gezicht van Marieke. We kijken elkaar wel vaker even aan tijdens een dienst, om zo, met alleen een blik en zonder woorden, even te communiceren. Ze knijpt even met haar ogen naar me. Ik voel de opstandigheid afbrokkelen. Ach, als we na de corona-dans eenmaal zitten, kunnen we voor een uurtje weer gewoon doen alsof alles normaal is.

Elise steekt de Paaskaars aan. Ik voel letterlijk mijn hart volstromen. Ja, daar is het weer! Waar twee of drie… of 33…

 

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.