Meditatie mei

Meditatie mei

Donderdag 4 april speelde de voorstelling ‘Zit er nog rek in?’ in onze kerk. Deze vertelvoorstelling, gespeeld door Marijke Broekhuijsen, Erik Raaijman en Hein Dop, speelt ter gelegenheid van de herdenking van 400 jaar Synode door heel het land.
Vanuit de strijd tussen Arminius en Gomarus worden in de voorstelling bijzondere, onthutsende en ook humoristische parallellen gelegd met tegenstellingen in onze tijd.
Want hoe rekkelijk ben je als je voor je principes staat? Lijk je dan toch ook niet verdacht veel op Gomarus en de zijnen? Marijke Broekhuijsen legt feilloos dergelijke overwegingen bloot en daardoor zit je als het ware naar jezelf te kijken, als ‘weldenkend vrijzinnig mens’ – verstrikt in je heilige geloof in verdraagzaamheid aan de ene kant, en je afkeer van grote woorden aan de andere kant; alles beredenerend, nuancerend en relativerend tot er ‘niets’ meer overblijft…
En wat geloof je dan nog, waar sta je dan nog voor? Is het dan zo’n wonder dat de populisten met hun grote woorden en verhalen zoveel mensen weten te bereiken, mensen die de ruimte en de energie niet hebben om alle voors en tegens op een rijtje te zetten, mensen die teveel loze beloften van politici hebben gehoord, mensen die eerst en vooral duidelijkheid willen?

Na afloop van de voorstelling sprak ik nog even met speler Erik Raaijman en wat hij zei sloot daar naadloos bij aan: “Ik heb deze voorstelling nu tien keer gehoord en ondertussen merk ik dat ik er wel kláár mee ben. We blijven maar genuanceerd en gerelativeerd, maar daar is het ondertussen echt te laat voor. Het wordt tijd voor een tegengeluid.”
En hoe moet dat tegengeluid dan klinken? In die weldenkende vrijzinnige ‘bubbel’ van ons (vroeger noemde je dat een zuil) zijn we niet gewend elkaar met grof geschut te lijf te gaan. We waken ervoor grote woorden met grote woorden te pareren, want dan doen we precies hetzelfde als Pim, Geert en Thierry en daar willen we bij wegblijven.

Een antwoord op deze vraag kwam op de zondagavond na de voorstelling, in de laatste aflevering van De Luizenmoeder. Niet voor niets is juf Ank in de week na deze aflevering ‘viral’ gegaan op diverse social media. Zij slaagt erin een weerwoord te formuleren tegen het cynische commentaar van Pjotr Jan (de directeur van de scholenkoepel) die een baan heeft aangenomen als CEO van een woningcorporatie en voor het grote geld gaat) op haar beslissing om te solliciteren als leerkracht op een christelijke basisschool. Zo verwoordt juf Ank haar beslissing:
“Basisvertrouwen. Dat is wat hier ontbreekt. Vertrouwen in een goede afloop. In elkaar. In dat het goed is zoals het is. Ik moet hier enkel nog dealen met ouders die hun kinderen inzetten om hun bodemloze bestaan te rechtvaardigen. Allemaal wonderkindertjes die vooral niet mogen falen, omdat er geen enkel besef meer is dat we deel uitmaken van een groter geheel. Dat we gedragen wordt door elkaar. Zodat iedereen zich geborgen en gesteund kan voelen. Ook als je faalt of mislukt, of niet de grootste waffel hebt. We zijn allemaal mensen, Pjotr Jan (directeur van de koepel), en er is één hardnekkige overeenkomst: we hebben allemaal de onweerstaanbare drang om elkaar op een goed moment de hersens in te slaan. Dus als jij dan met je dikke portemonnee en je Audi A6 in het sprookje gaat geloven dat je werkelijk wat voorstelt, dan richt ik mij op het sprookje van geloof, hoop en liefde.”

Voor dat ultieme sprookje wil ik altijd blijven gaan. Met mensen als juf Ank als gids.

Ds. Marieke Fernhout

De bewuste scene uit De Luizenmoeder
Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.