Meditatie september

Het zal tijdens een college kerkgeschiedenis zijn geweest dat het verschil tussen de Heidelbergse Catechismus en de rooms-katholieke Schoolkatechismus me opviel. Met de ‘Heidelberger’ ben ik zelf niet opgevoed, maar ik kende genoeg verhalen van familieleden om de eerste vraag-en-antwoord van Zondag 1 ook te kennen: “Wat is uw enige troost, beide in leven en in sterven? Dat ik met lichaam en ziel, beide in leven en sterven niet mijzelf, maar mijns getrouwen Zaligmakers Jezus Christus eigen ben…” enzovoort.
Deze woorden klonken me altijd ver, vreemd en heel oud in de oren. Die eerste vraag: mijn eerste vraag was toch niet wat mijn enige troost was? De eerste vraag zou toch iets moeten zijn als: Waar kom ik vandaan? Wat is het begin? Hoe is het allemaal zo gekomen?
Dan de r.k. Schoolkatechismus, die als volgt begint: “Waartoe zijn wij op aarde? Wij zijn op aarde om God te dienen en daardoor hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn.” Dat dienen van God was niet direct mijn eerste prioriteit en ik wist ook wel dat de Schoolkatechismus veel jonger was dan de Heidelberger, maar dat er op die zo basale vraag naar het ‘waarom’ van onze existentie op deze aarde, een antwoord werd gegeven waarin het woord ‘gelukkig’ klonk, vond ik veel logischer, begrijpelijker en vooral menselijker dan de eerste vraag-en-antwoord van de Heidelberger.
Waartoe zijn wij op aarde? Waar komen we vandaan en waar gaan we naartoe? Hebben we een doel, een bestemming, een reden, en hoe verhouden die zich tot de bestemmingen van de mensen om ons heen?

Elke levensbeschouwing, cultuur, elke godsdienst kent zijn scheppingsmythen en beginverhalen. Want overal ter wereld en in elke tijd worden op zeker moment die vragen gesteld. Waarom zijn wij hier en niet daar? Wat wil het zeggen dat wij hier zijn, wat maakt mij tot mij en ons tot ons?
Deze verhalen worden steeds weer opnieuw gesteld, door elke generatie, en ze worden als het ware steeds opnieuw ‘ten tonele gebracht’. Denk bijvoorbeeld eens aan een baby die ontdekt dat ‘zhij’ handjes en voetjes heeft, vingertjes en teentjes, en dat je daarmee kunt spelen. Of een puppy die maar rondjes blijft draaien achter zijn staart, die zo leuk mee beweegt. Het ontdekken van het begin – van je eigen begin. En vragen hoe dat zo komt en hoe dat bij anderen is…

Al deze vragen, gedachten en overwegingen rond het begin, waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan, vatten we in de Parkstraatgemeente in het aankomende seizoen samen in het jaarthema ‘Creatie’. Uiteraard kunt u hier in de nieuwe Wie Wat Waar meer over lezen. En als we dan, om nog even aan te haken bij die ‘roomse’ Schoolkatechismus, bij al deze vragen, bij ons jaarthema, een beetje geluk mogen ervaren – dan zullen we een gezegend seizoen hebben!

Ds. Marieke Fernhout

Er zijn nog geen reacties.

Geef een reactie

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.